Onte, vendo Frasier con Raquel, volvín lembrarme de Jung. Nesa serie cada irmán é acólito ben de Freud, ben do devandito psiquiatra, e a súa presenza reavivou en min unha inquedanza polo seu traballo que levaba unha tempada adormecida.

Sei que a psicoanálise é algo que ata entre os académicos suscita dúbidas variadas, pero acho nela certo je ne sais quoi que me provoca moita curiosidade. Referenciando a Ayme Román, non sei como de bo sería Jung analizando os seus pacientes e axudándoos, pero o que está claro é que era magnífico nas súas análises culturais.

Hoxe veño falar del a través dun dos meus soños. Un que ata o día de hoxe lembro con claridade —a pesar de que xa pasaron cinco anos—. Por aquel entón comezara a ler Jung. Lectura recomendábel pero tamén densa. Persoalmente aínda non rematei o primeiro libro que comecei porque é un texto saturado que precisa de longas dixestións. A semana que tiven aquel soño rematara de ler o texto que falaba de como o obxectivo derradeiro da nosa consciencia é integrarmonos co noso Self —o si‑mesmo— acadando dese xeito un autocoñecemento claro e completo de nós mesmos. O contexto é importante porque non teño dúbidas de que o meu soño foi produto daquela lectura.

Eu estaba nunha estación de autobuses. Todo nevado. Había un bosque de piñeiros a carón daquela estación. Achegábame a un panel para solicitar información, pero entón caía na conta de que aquel panel tiña unha forma estraña. Semellaba unha lámina de cerebro. Cada vez que premía nalgunha rexión daquel panel esta iluminábase e eu lembraba algo que non recordaba dende que era pequeno: unha vella canción infantil, un recordo co meu irmán, etc.

A cousa aínda se puxo máis rara. Nun momento dado era absorbido polo panel e aparecía nun corredoiro recto, longo e moi escuro. A única luz proviña dos vértices do corredoiro. Era unha luz verdosa. Ao pouco de botar a camiñar e ver que había máis pasadizos, idénticos ao que percorría e que conectaban con el, vin unha esfera de luz. Irradiaba unha luz ondulante e era de cor branca e azul. No soño chamábaa “egosciencia” e sabía no máis fondo de min que tiña que alcanzala, tocala. Comecei unha frustrante persecución na que a esfera conseguía fuxir cada vez que estaba a punto de atrapala. Cando por fin fun quen de tocala, espertei.

Escribín case de inmediato aquel soño. Non quería perder detalle. Non entendía nada en absoluto, pero sentía que era importante.

Mentres almorzaba lembrei todo o que estivera lendo e —moi especialmente— o asunto do Self. Era evidente que todo aquel soño versaba sobre aquela lectura e sobre a miña necesidade de alcanzar ese punto de autocoñecemento no que inconsciente e consciente están perfectamente integrados. Tamén é unha cousa bastante obvia que non é algo posible, polo menos non dun xeito completo e duradeiro. O soño rematou no intre mesmo no que eu alcanzaba esa “egosciencia” porque a miña mente era incapaz de representar algo que non se pode experimentar. O instante no que alcanzaba a esfera era o momento no que inconsciente e consciente se integraban plenamente. O soño colapsaba porque a miña mente non podía procesar aquilo. É coma se o soño non puidese debuxar o que esperto tampouco podía retratar: o momento no que deixas de ser dúas metades para ser un todo. Aínda así, a procura non deixa de ser fermosa, non si?

E ti, tamén persegues a túa propia “egosciencia”?